Henryk Budkowski

Henryk Budkowski (2 lutego 1879 - 14 października 1928) był pułkownikiem kawalerii Wojska Polskiego i działaczem niepodległościowym. Urodził się w Mińsku Mazowieckim, w rodzinie Józefa i Amelii z Mianowskich. Po ukończeniu szkoły średniej w Charkowie kształcił się w Jelizawietgradzkiej Szkole Junkrów Kawalerii. Służył w 13. pułku ułanów, stacjonującym w jego rodzinnym Mińsku Mazowieckim. Później rozpoczął studia politechniczne, a po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii rosyjskiej.

W styczniu 1915 roku w Puławach zorganizował i objął dowództwo 1. szwadronu ułanów, wchodzącego w skład Legionu Puławskiego. W 1918 roku wraz z generałem Józefem Hallerem wyjechał z Murmańska do Francji, gdzie uczestniczył w organizacji kawalerii Armii Polskiej we Francji i był komendantem obozu w St. Quentin w Bretanii. Wiosną 1919 roku wrócił do Polski i brał udział w wojnie z Ukraińcami. Pełnił m.in. funkcję zastępcy dowódcy miasta Warszawy, a od 1924 roku dowodził XVII Brygadą Kawalerii. Zmarł w Warszawie wskutek obrażeń odniesionych w pojedynku. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Henryk Budkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.