Ignacy Borkowski

Ignacy Borkowski, wcześniej Ignacy Burek, używał pseudonimów „Wicek”, „Długi” i „Wysoki”. Urodził się 17 czerwca 1907 roku w Mińsku Mazowieckim, gdzie po ukończeniu szkoły elementarnej pracował w fabryce metalowej. Angażował się w działalność związkową i komunistyczną. W 1937 roku wyjechał do Hiszpanii, gdzie walczył w Batalionie im. Jarosława Dąbrowskiego, a po zakończeniu wojny był internowany we Francji.

W 1943 roku zrzucono go w okolice Pińska. W 1944 roku dowodził oddziałem Armii Ludowej na Lubelszczyźnie, a następnie 1 Brygadą AL im. Ziemi Lubelskiej. Po wyzwoleniu pełnił funkcję komendanta wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w Lublinie, Łodzi i Gdańsku, a od 1948 roku komendanta MO m.st. Warszawy. Od 1951 roku pracował w Komendzie Głównej MO jako główny inspektor ORMO. W 1961 roku przeszedł na rentę dla zasłużonych. Zmarł 20 sierpnia 1970 roku w Warszawie. Otrzymał między innymi Order Sztandaru Pracy II klasy i Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Ignacy Borkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.