Ludwik Meisner

Ludwik Stefan Meisner, właściwie Meissner, urodził się 31 maja 1899 roku w Mińsku Mazowieckim. Wstąpił do Wojska Polskiego w 1918 roku, a następnie służył między innymi w pułkach ułanów, Korpusie Ochrony Pogranicza oraz jednostkach broni pancernych. W 1937 roku został kapitanem broni pancernych. Od 1938 roku dowodził kompanią podchorążych rezerwy w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Otrzymał między innymi Krzyż Walecznych, którym odznaczono go dwukrotnie, oraz Srebrny Krzyż Zasługi.

We wrześniu 1939 roku wyruszył z podchorążymi w kierunku Lwowa. Dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Kozielsku. Został zamordowany przez NKWD w lesie katyńskim między 4 a 7 kwietnia 1940 roku. Był mężem Wiery z Koronkiewiczów i ojcem córki Janiny oraz syna Jerzego. W 2007 roku awansowano go pośmiertnie na majora. W Mińsku Mazowieckim, mieście jego urodzenia, posadzono poświęcony mu Dąb Pamięci.

Na podstawie artykułu „Ludwik Meisner” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.