Zenobiusz Rugiewicz

Zenobiusz Adam Rugiewicz (30 września 1864 - 14 grudnia 1950) był polskim działaczem państwowym. Urodził się w Mińsku Mazowieckim, w rodzinie Franciszka i Matyldy z Dzwonkowskich. W 1888 ukończył Instytut Mierniczy w Pskowie, a następnie odbył służbę w wojsku rosyjskim. Od 1889 pracował w rosyjskiej Kontroli Państwowej, a później uczestniczył w organizowaniu kontroli Kolei Wschodniochińskiej. Jako dyrektor jej zarządu głównego w Petersburgu był delegowany do Japonii, Chin i Korei.

Od 1918 pracował w Przedstawicielstwie Polskim w Piotrogrodzie, a w kolejnych latach pełnił funkcje związane z polskim przedstawicielstwem w Rosji i Duńskim Czerwonym Krzyżem. W latach 1919-1920 był dwukrotnie więziony przez władze sowieckie; do kraju powrócił w 1921 roku jako zakładnik. W tym samym roku został dyrektorem departamentu i członkiem kolegium Najwyższej Izby Kontroli, a w 1925 jej wiceprezesem. W 1926 przez kilka miesięcy pełnił obowiązki prezesa. Po 1945 współpracował jako rzeczoznawca z Biurem Kontroli przy Prezydium KRN. Zmarł w Warszawie. Był odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

Na podstawie artykułu „Zenobiusz Rugiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.